Jak ułatwić dziecku adaptację w przedszkolu

Aby ułatwić adaptację, przygotowałyśmy dla Państwa parę rad, jak wspierać przedszkolaka w pierwszych tygodniach przedszkola:
 

  • Zachowajcie pogodę ducha przy rozstaniach. Dziecko potrzebuje Państwa uśmiechu i opanowania. W czasie rozstania będzie obserwować Państwa minę, zachowanie. Państwa niepokój i zdenerwowanie mogą mu się udzielić. Warto przećwiczyć uśmiech i pewny krok.
  •  

  • Nie przeciągajcie pożegnania. Większości maluchów pomaga szybkie, choć czułe rozstanie. Pocałujcie dziecko i wyjdźcie, przekazując je nauczycielce, która troskliwie się nim zajmie. Przedłużanie rozstania przedłuża żal, że mama czy tata wychodzi. Dzieci chciałyby bawić się w przedszkolu, a jednocześnie mieć Rodzica przy sobie. Przedłużając rozstanie mają nadzieję, że wynegocjują pozostanie rodzica w przedszkolu. Im dłużej rodzic rozstaje się z dzieckiem, tym większa nadzieja dziecka i tym większe rozczarowanie, kiedy rodzic musi wyjść.
  •  

  • Spróbujcie uodpornić się na łzy. Płacz to naturalna reakcja dziecka na rozstanie i sposób radzenia sobie ze stresem, jaki niesie ze sobą nowa sytuacja. Zwykle wkrótce po rozstaniu dziecko zapomina o smutku i zaczyna się bawić. Ciocie przedszkolne przytulają malucha, biorą na kolana i skutecznie odwracają jego uwagę od tęsknoty za mamą czy tatą ciekawymi zabawami, opowieściami, mini-teatrzykami, karmieniem rybek, itp. W przedszkolu jest wiele zabawek, które interesują dziecko. Ciocie są życzliwe, troskliwe, spokojne i uśmiechnięte. Mówią do dzieci uspokajająco. To uspokaja dzieci.
     
    Możecie poczekać w hallu i posłuchać, że płacz szybko mija.
    Nie zabierajcie dziecka do domu, gdy płacze przy rozstaniu. Jeśli zrobicie to raz, dziecko nauczy się, że łzami może wszystko wymusić.
     
    Jeśli przy pożegnaniu z mamą dziecko płacze, postarajcie się, żeby przez kilka dni odprowadzał je do przedszkola tata lub inna bliska osoba, z którą łatwiej mu się rozstać.
  •  

  • Nie okazujcie negatywnych emocji: nie płaczcie, nie wracajcie do sali, gdy słyszycie, że Wasza pociecha płacze. Kiedy dziecko czuje albo widzi, że rodzic czuje się niepewnie, pozostawiając go w przedszkolu, będzie miało wrażenie, że dzieje się coś złego, a to spotęguje jego stres.
  •  

  • Mówcie przedszkolakowi prawdę. „Teraz dam ci buziaka i pojadę do pracy, spotkamy się po obiedzie/podwieczorku”. Dotrzymujcie umów. Nie wychodźcie bez pożegnania . To pomoże dziecku nabrać zaufania, że mama, tata zawsze przyjdą po nie do przedszkola. Niepokój będzie się zmniejszać, aż zniknie. Wymykanie się bez pożegnania przynosi tylko chwilową ulgę, ze dziecko nie płacze, ale powoduje, że następnym razem dziecko ma pewności, że rodzic nagle nie zniknie i pilnuje go bardziej, zaczyna trzymać się go kurczowo.
  •  

  • Starajcie się określać, kiedy przyjdziecie po dziecko w miarę dokładnie i w sposób zrozumiały dla dziecka. Nie mówcie „przyjdę kiedy skończę pracę”, ponieważ dziecko nie wie, kiedy rodzice kończą pracę. Nie mówcie „przyjdę o piątej”, bo dziecko nie zna się na zegarku. Nie mówcie „zaraz wrócę”. Lepiej powiedzieć: „ odbiorę cię z przedszkola po podwieczorku/ po obiedzie”. Jest to dla dziecka dobra miara czasu, gdyż wie, kiedy są posiłki. Mamy w przedszkolu specjalny obrazkowy zegar. Najważniejsze jest to, by dotrzymać słowa.
  •  

  • Niektórym dzieciom pomaga zabranie ze sobą z domu do przedszkola czegoś, co ma moc dodawania odwagi i pocieszania, np. przytulanki, kocyka, zdjęcia mamy. Możecie wymyślić wspólnie z dzieckiem, jaka rzecz ma taką specjalną moc. Czasem pomaga zabierania różnych przedmiotów, innych każdego dnia, np. samochodzik do pokazania kolegom, lalka czy kucyk do wspólnej zabawy z koleżankami czy książeczka, którą poczyta ciocia.
    Dużo chwalcie przedszkolaczka: za odwagę, za każdy kolejny dzień w przedszkolu bez mamy i taty, za każdy, nawet najmniejszy sukces, za samodzielnie włożone buty. Pochwały dadzą mu motywację do samodzielnych kroków w przedszkolu.
  •  

  • Nie obiecujcie: jeśli pójdziesz do przedszkola, to coś dostaniesz. Kiedy będziecie odbierać dziecko, możecie dać mu maleńki prezent, ale nie może to być próba przekupywania, lecz raczej nagrody. Z czasem ten bodziec stanie się zbędny.
  •  

  • W pierwszych tygodniach, po powrocie z przedszkola, poświęcajcie dziecku więcej czasu niż zazwyczaj. Zuch – przedszkolak zasługuje na podwójną dawkę przytulania i zabawy. Czułości, czas spędzony na kolanach czy wspólnej zabawie na dywanie, czy ruch na powietrzu pozwolą dziecku pozbyć się napięcia i nabrać energii na kolejny dzień poza domem. Łatwiej będzie jej wyruszyć jutro do przedszkola.
  •  

  • Obserwujcie dziecko i dzielcie się z nami wszystkim, co Was niepokoi i z czym macie problem. Postaramy się pomóc.

 
 
Wszystkie wątpliwości lub pytania kierujcie do nauczycielek. One spędzają z dziećmi większość dnia, więc doskonale je znają. Ukończyły studia z wychowania przedszkolnego i różne kursy doskonalące i są kompetentna w swoim zawodzie. Dziecko widząc, że rodzice rozmawiają z nauczycielem, czuje się bezpiecznie.

 
Chętnie odpowiemy na każde Państwa pytanie związane z przedszkolem i adaptacją
 
Organizujemy bezpłatny tydzień adaptacyjny. Rodzice mogą przychodzić z dziećmi na specjalne zajęcia ułatwiające adaptację. Większość dzieci po tygodniu adaptacyjnym zostaje w przedszkolu bez płaczu.